Svarti Riddarinn

2003-11-02T15:40:00.000-08:00

4. Kafli

Riddarinn og fákur hans riðu í gegnum hliðið án truflanna og fylgdu svo löngum malarvegi sem var nokkurs konar verslunarleið á milli helstu borga Lotlands. ,,Ekki þykir mér ráðlegt að ríða á vegi þeim er konungs menn vakta” sagði riddarinn. Hann rykkti í tauminn og beindi hestinum út af veginum og inn í lítinn skóg í grennd við hann. Leiðin til Hólmstað var löng og eftir dágóða göngu var Kindahlíð horfin úr augsýn. Riddarinn var þá orðinn móður en var þó staðráðinn í því að halda áfram til risu sólar eins og honum einum var vant. En fljótlega eftir það lýsti Keisari yfir verkfalli og lagðist í grasið. ,,Hott hott! Rís nú upp, bykkjan þín!” hreytti riddarinn í hestshræið ákveðinn. Keisari sinnti því engu og byrjaði að japla á grasinu er hann lá á. Riddarinn greip í tauminn og rykkti í hann harkalega en allt kom fyrir ekki, truntan bifaðist ei. ,,Nú hagar þú þér eins og ótamin meri, minn kæri, og neyddur er ég til að beita þig bellibrögðum” mælti riddarinn og dróg upp langa og oddhvassa saumnál. Slík nál var víða kölluð ,,Truntukætir” þar sem hún hleypti oftar en ekki lífi í latar bykkjur ef henni var potað í þær. Keisari áttaði sig fljótt á hvað var í vændum og brást skjótt við með því að leggjast á hliðina og í leiðinni kramdist önnur löpp riddarans undir miklum þunga hestsins. Riddarinn æpti af slíkum krafti að heyrandi ópsins hefði velt fyrir sér hvor væri geldingurinn, hann eða hesturinn. ,,Ég gefst upp! Far nú af fæti mínum!!” skrækti riddarinn. Svo virtist vera að hesturinn skildi uppgjafaryfirlýsingu riddarans og reis hann skyndilega á fætur. ,,Hefi ég bugaður verið af mínum eigin hesti, merkir það að ég skuli einfaldlega leggja mig hér niður og þegja” mælti riddarinn, ekki líkandi við gang mála. Ekki leið á löngu þar til riddarinn féll í væran og verðskuldaðan svefn, enda var erfiður dagur að baki. Á hinum næsta degi skyldi hann grafa sig upp úr mykjunni er hann hafði sökkt sér í og bæta Lágreki ódæðisverkin er hann hafði framið í drykkjuböli. Því næst tók riddarann að dreyma. Í draumi hans birtist gyðja með bambusprik í hvorri hendi. Gyðjan mælti: ,,Komd þú sæll, þú hrausti garpur. Ég er Lesbíla, gyðja alls hins góða og hreina er prýðir þessa jörð. Ég er til þín komin til þess að ég færi þér spádóm minn. Ef þú hyggst vinna konung þinn aftur á þitt band þá skalt þú rakleiðis halda til Hólmstað. Er þangað er komið skalt þú þræða krár bæjarins og spyrjast fyrir um ,,Hina Heilagu Þrennu” en eftir fjársjóði þeim hefur Lágrekur lengi sóst. Hafir þú upp á fjársjóði þessum mun vinskapur konungs þér tryggður. Á varðbergi skalt þú ávallt vera, því vondir menn ku svífast einskis til þess að koma skítugum krumlum sínum yfir fjársjóðinn. Farðu nú, ó þú hrausta hetja og lát ekkert í vegi fyrir þér standa.” Í þeim töluðu orðum hrökk riddarinn upp. Nóttin varði enn og Keisari hraut. Riddarinn var örvinglaður og djúpt hrærður af spádómnum en ákvað að treysta gyðjunni, sem hann hafði annars aldrei heyrt á minnst fyrr. Riddarinn ályktaði að honum væri aðeins einn vegur fær, vegurinn er leiddi til Hólmstað. Hver var þessi dularfulli og skítugi umrenningur er hann hitti í Kindahlíð? Og hví leiðbeindu þau honum? Leiddu þau hann ef til vill í gildru? Aðeins ein leið var til að komast að því. Riddarinn sat og íhugaði í stutta stund. Skyndilega varð hann var við mannaferðir í nágrenni við sig. Hann rýndi í þá áttina er hljóðin bárust úr. Sá hann þá níu ljósloga og því næst merki Lágreks á lofti. Níu leitarmenn konungs voru þar á ferð. Nú var mál að halda á brott. Riddarinn sló létt í maga Keisara er lá sem dauður væri á jörðinni, í værum svefni. ,,Vakna þú, þú er hefur þinn óskunda nú þegar gjört!” mælti riddarinn, enn sár vegna hegðunar hestsins kvöldið áður. Skyndilega heyrðust heróp sem gáfu til kynna að konungs menn hyggðust veitast að riddaranum, þrátt fyrir dulargervið er umrenningurinn hafði séð honum fyrir. Eftir fleiri misheppnaðar tilraunir til að vekja Keisara greip riddarinn til truntukætisins og rak hann tafarlaust í afturenda truntunnar, þó ekki af krafti. Hestshræið hrökk upp í mikilli geðshræringu, reiðubúinn til þjónustu. Riddarinn kleif á bak honum og því næst riðu þeir á brott. Svo virtist vera að Lágrekur hefði ekki séð leitarliði sínum fyrir reiðskjótum og því stakk hetjan þá af án nokkurs erfiðis. ,,Þeir heppnir mega teljast er fá svo mikið sem vatn og brauð í stað fyrir hollustu sína, hjá nánösinni honum Lágreki” mælti riddarinn í því tilefni og hló. Keisari hneggði með og að vörmu spori komu þeir að Hólmstað.

2003-10-13T17:38:00.000-07:00

3. Kafli

,,Bróðir! Bíddu! Klæði þí….” heyrðist í Guðrúnu hrópa er riddarinn reið rösklega burt eftir að hafa lent mjúklega á söðli hestsins þar sem fallið var eigi lengra en ein áln. ,,Eflaust hefur hún viljað útbúa mig nestisbagga” sagði riddarinn og hló með sjálfum sér en eins og um nóttina fyrri uppgötvaði hann skyndilega mikinn sannleik. Hann var nakinn. Hann hafði sjálfsagt legið í rekkju klæðalaus eftir kvöldið áður. Eftir að hafa setið stjarfur um stundarsakir leit riddarinn um öxl og sá þar hluta kvenpenings bæjarins glápa á sig hlæjandi og heyrði hann þær spyrja sín á milli um hvort það væri virkilega svona kalt úti. Skyndilega bárust hljómar hás herlúðursgauls til eyrna hans og greinilegt var að hann var nú þegar fundinn, enda reyndist hermönnunum ei erfitt að koma auga á hann. Riddarinn þaut í gegnum mannþröngina á baki Keisara við mikla hneykslun og undrun viðstaddra. Örvar þutu framhjá og munaði óskemmtilega litlu að ein þeirra hafnaði á rassboru. Um stund virtist leið undankomu engin en afrekaði hann að ríða fyrir horn og rakleiðis inn í þröngt húsasund þar sem enginn varð hans var. Eða svo hélt hann. Riddarinn leit varfærnislega út úr dimmu sundinu og skimaði eftir riddurum konungs. Nokkrum augnablikum síðar riðu þeir hastlega framhjá án þess að sjá til hans og héldu stefnunni í sömu átt. En skyndilega fann riddarinn er einhver lagði ískalda hönd sína á öxl hans og varð það til þess að hann rak upp kvenlegt óp: ,,Óóó!!”. Hann sneri sér eldsnöggt við og slengdi í leiðinni vininum í þann sem stóð á bakvið hann. ,,Hægan hægan venur, jeg vil dig ekkert slemt.” sagði veran sem steig svo fram í ljósið þar sem riddarinn gat borið kennsl á hana. Gamall boginn maður í slitnum druslum var það. Af bjagaðri tungu hans mátti auðveldlega greina að hér var danskur umrenningur á ferðum. ,,Segðu til nafns þíns! Danski róni!” hrópaði riddarinn á fordómafullan hátt. ,,Skugginn hefur ei nafn, kæri ven. Jeg er einungis hér til að gefa hjelp” mælti þessi dularfulli umrenningur með dimmri röddu. ,,Ég er á flótta undan konungi vegna drykkjarböls og mér er undankomu auðið án klæða og áttar” mælti riddarinn. ,,Takdu lufsur mínar og haltu í austurátt dar som þú munt koma til bæjarins Hólmstað. Der munu skepnur þínar ráðast” sagði hinn dularfulli kroppinbakur og leit þá fyrst upp til riddarans og sást lítið í andlit hans fyrir hettunni sem hann hafði á hausnum en þó mátti það sjá að nef hans var gætt stórri vörtu er hár stóðu út úr. ,,Skepnur mínar munu ráðast? Hvað meinar þú þar?” spurði riddarinn gáttaður. ,,Afskyldaðu, í heimalandi mínu fyrra var svipað orð yfir það sem jeg vildi segja. Hmmm, je… örlög þín munu þar ráðast, í Hólmstað, takdu nú mitt tau og hypjaðu þig för hermenn finna þig” mælti gamli maðurinn. Riddarinn leit um öxl á meðan umrenningurinn spásami afklæddist. ,,Jeg mun nú á brott, ekki líta við strax þó, tak svo garmana mína og ríddu héðan í flýti. Ví munum hittast brátt á ný, ungi fír” mælti sá gamli. ,,En… hvern…” sagði riddarinn og sneri sér leiftursnöggt við en þá var sá gamli nú þegar á bak og burt, horfinn í myrkrið. Riddarinn klæddist görmunum og greip til ösku er lá út um allt sundið og þakti Keisara með henni svo hann myndi síður þekkjast. Síðan reið hann út úr sundinu í austurátt, nánast ókennanlegur en rakst fljótlega á einn af mönnum konungs. ,,Stansaðu!” öskraði stóri rumurinn á eftir riddaranum. Riddarinn setti sig í stellingar til að láta reyna á leikræna hæfileika sína. Hann snéri rólega við og mælti : ,,Hvað get ég gjört fyrir yður, hermaður?”. ,,Þú hefr eigi séð beran svikara ríða hér hjá, eða hvað?” spurði hermaðurinn. ,,Það kann að vera, að síðast er ég vissi sá ég hann ríða skelkaðan í vesturátt með örvar standandi út úr rassi” svaraði riddarinn og laut höfði. ,,Hah hah, þá höfum vér hæft gerpið með örvaregninu. Menn! Óbjóðurinn sást ríða til vesturs, veitið honum eftirför!” hrópaði hermaðurinn til manna sinna og af skipunum hans mátti ráða að hann væri einhvers konar foringi leitarliðsins. Verðir borgarhliðsins slógust einnig í för með þeim og þutu þeir allir vestur sem blóðþyrstir villihundar. Leiðin var því greið út úr borginni og hélt tvíeykið óhindrað í austurátt samkvæmt fyrirmælum umrenningsins dularfulla. Var honum treystandi eftir allt saman?

2003-09-25T10:41:00.000-07:00

2. kafli

,,Bróðir?!! Vaknaðu!!” var hrópað. Hinn vaski riddari opnaði augun og sá þá þrjár nákvæmlega eins manneskjur, þrjár fagrar meyjar sem hann gat ei borið kennsl á við fyrstu sýn. ,,Ég er látinn, þetta mun vera Valhöll Óðins þar sem jómfrúr hinar fegurstu gæla við mann frá morgni til kvölds!” mælti hetjan. ,,Nei þú ert sprellifandi fíflið þitt, manst þú eigi hvað þú gjörðir?” sögðu mærnar allar í kór. Skyndilega hurfu tvær þeirra en sú er stóð í miðjunni fór hvergi. ,,Hvað varð um vinkonur þínar?” mælti riddarinn og virtist hafa rankað aðeins við sér. ,,Þú hefur áreiðanlega séð þrefalt, timbraði skíthaus. Þetta er ég, systir þín Guðrún!” æpti manneskjan sem var ekki svo falleg eftir allt saman og svo sannarlega jómfrú engin. Guðrún var stór og digur húsmóðir sem stundaði villigaltaveiðar með berum höndum í frístundum og var svo sannarlega ekkert lamb að leika sér við. Einnig talaði hún með karlmannlegri röddu og átti að baki marga sigra í bændaglímu. Að Guðrún gæti sigrað bróður sinn í glímunni þótti spauglegt meðal flestra er þau kenndu. ,,Þér er ljóst að þú snerir aftur til veislunnar á brókinni einni í gær?” sagði Guðrún. Riddarinn rifjaði upp atburði kvöldsins áður og mundi aðeins eftir atburðarásinni fram að því þegar Keisari stakk hann af. Hann mundi eftir útælda ullarsamfestingnum sem hann hafði klæðst undir kolsvartri brynjunni. Skyndilega mundi hann einnig eftir að hafa klætt sig úr samfestingnum vegna yfirþyrmandi fnyksins sem finna mátti af honum en meira gat hann ekki munað. ,,Bróðir kær, Lágrekur konungur leitar þín og vill þig feigan! Þú mátt til að yfirgefa Kindahlíð sem fyrst!” æpti Guðrún í geðshræringu sinni. Allt hringsnerist í höfði riddarans og átti hann einkar erfitt með að koma fyrir sig orði á þessari stundu. Að lokum mælti hann skelkaður: ,,Hvað hefi ég gert? Hví vill Lágrekur sinn dygga riddara dauðan?”. ,,Manstu eigi? Fyrst yfirgafst þú veisluna helölvaður og snerir aftur tveim tímum síðar á loðbrókinni einni saman…” sagði Guðrún. ,,Vill konungur höfuð mitt á fati fyrir að spássera nakinn?” greip riddarinn fram í. ,,… og þú löðrungaðir þingmann, féllst með andlit þitt í klof konungs og ældir svo á hann allan. Það er því ekki furða að konungur sé þér reiður, kæri bróðir, og því getur þú aðeins verið hér um stundarsakir. Þinn mæti vinur, Björn, kom þér á brott á meðan á fárinu stóð og nú leitar konungur þín” sagði Guðrún og bætti svo við: ,,Þú mættir einnig vita að veislan var í tilefni nýlegrar kristnitöku í Lotlandi svo ekki myndi það bæta úr skák ef konungur skyldi heyra þig mæla nafn Óðins”. Riddarinn uppgötvaði þá að hann hafði hvorki vitað af kristnitökunni né hvert tilefni veislunnar hafði verið. Hann uppgötvaði einnig að hann hafði verið kengfullur síðustu tvær vikurnar samfleytt. Riddarinn tuggði örlítið á æluköggli sem geymst hafði í skolti hans og spýtti því svo úr sér er hann fann hvað það var og mælti: ,,Ég skal endurheimta traust konungs á ný, þó eigi muni það auðfengið!”. Skyndilega var barið á hússins dyr. ,,Vér óskum að hefja hér húsleit, opnið hið snarasta!” heyrðist hrópað fyrir utan. Leitarlið konungs var komið. ,,Snöggur bróðir! Klífðu gegnum gluggann og stökktu niður til fáks þíns, Keisara. Hann er þar í taumi og söðli búinn.” sagði Guðrún snöggt. Skyndilega brutu óþolinmóðir leitarmennirnir niður hurðina og þeystu inn í híbýli Guðrúnar. ,,Hér get ég ei dvalið lengur, mín kæra systir, og nú skal snöggvast á brott riðið!” mælti hinn vaski riddari hraustlega um leið og hann reis úr rekkju og stökk út um gluggann án nokkurrar vitneskju um staðsetningu Keisara...

2003-09-21T18:46:00.000-07:00

Undarleg íslensk málfræði var aðallega skrifuð upp á grínið eða aðeins sökum fávisku höfundar.

Svarti Riddarinn

1. Kafli
Dögun var í nánd í Lotlandi og fuglar voru byrjaðir að syngja sinn fallega söng í morgunsárið. Frásögnin hefst á hinum grasi vöxnu sléttum rétt fyrir utan hallarborgina Kindahlíð. Yfir lágan hól ríður dökkleit vera, búin svörtum brynklæðum og hjálmi, reiðubúin til þjónustu í nafni Lágreks konungs. Hún var þekkt undir nafninu “Svarti riddarinn”, goðsögn mikil í konungsríki því er Lágrekur drottnaði yfir og aldrei lét hún deigan síga í hinni óendanlegu baráttu gegn hinum grimmu óvinum ríkisins. Þennan dag var hetjan hins vegar ekki í neinu ástandi til þess að sinna sínum skyldum gagnvart konungi. Dagurinn hafði verið langur og strangur fyrir hetjuna miklu sem féll að lokum af hestbaki þegar hún hafði riðið yfir hólinn. ,,Illt í efni er þegr brennavínurinn á þrotum er, góðra drykkur manna.” mælti hetjan með ljóðrænum tilþrifum og steig upp á fák sinn, Keisara, á ný. Skyndilega fann riddarinn undarlegan fiðring í hálsi og jókst hann þar til hann ældi öllu því er hann hafði snætt í konungsveislu þetta kvöldið. Óheppilega vildi svo til að ekki tókst hetjunni að opna hjálmlokuna er huldi megnið af andliti hennar svo ælurinn fór eigi á jörðina heldur lak um allt innviði hjálmsins og svo niður í brynjuna og stígvélin.,,Andskotans sterkvín, þetta fer eigi vel í mallakút. Veislumaturinn lekur nú um mig allan og er það ei gott” mælti riddarinn og róp allhressilega svo það mátti heyra víða um hljóðláta sléttuna. Riddarinn steig af Keisara og losaði af sér brynklæðin sem voru öll útæld að innan og fleygði þeim á jörðina. Brynjuna hafði hann einungis tekið með til veislunnar til að ganga í augu yngismeyjanna er þar höfðu verið staddar en þær höfðu ekki litið við honum sökum ölvunar. Riddarinn var einungis klæddur ullarsamfestingi undir brynklæðunum og var samfestingurinn einnig útataður í ælnum. Í fávisku sinni lagðist riddarinn í grasið og velti sér upp úr því til að þurrka af gubbið en þá skyndilega uppgötvaði hann mikinn sannleik. Framundan sáust mannabúðir, þær sömu og veislan hafði verið haldin í. Hetjan hafði einungis ferðast í hring síðastliðnar tvær stundir. ,,Ég vil ei láta ástand mitt þarna sjást, því skulum við, minn tryggi klár, ríða í gagnstæða átt” mælti riddarinn til Keisara en er hann sneri sér við þá var hann hlaupinn á brott til veislunnar þar sem hann hafði fengið gnægð af heyi fyrr um kvöldið. ,,Nú var ég illa svikinn” sagði riddarinn og skakklappaðist af stað á eftir Keisara í von um að geta náð truntunni í grennd við veisluna, óséður. Hann rölti af stað en skyndilega varð allt svart...